RrMz - 7th Page

วันนี้วันที่ สิบเจ็ด มีนาคม สองพันห้าร้อยห้าสิบสี่
ตื่นเกือบๆเที่ยง เพราะพี่สาวโทรมาปลุก ให้ไปเจอกันที่ฟิวเจอร์ฯ
แต่ซักพักก็โทรกลับมาว่า ไม่ต้องมาแล้ว เพราะว่าฝนตก เอ๊อเอ๋ยยย
ว่าจะนอนต่อ แต่เก็บที่นอนพับผ้าห่มหมดแล้ว เลยลุกเลย
วันนี้ไม่ได้ทำอะไรเลย กินๆนอนๆเล่นคอม หมดไปอีกวันละ
แลดูไร้สาระ แต่คือไม่รู้จริงๆว่าจะทำอะไรดี เพราะว่างงาน
ฟังดูดีเกินไป ต้องเป็น "ตกงาน" สิ ถึงจะถูก
น้องก็ไปลงพื้นที่ของคณะโบราณคดี ศิลปากร เราก็เวิ่นอยู่บ้าน...

วันนี้ฝนตก หนาวมากกกกกกกกก หนาวกว่าหน้าหนาวอีก
ถึงขั้นต้องใส่เสื้อกันหนาวตลอดอ้ะ ลมแรงมากกก
ออกไปซื้อของที่ตลาดก็หนาวสุดๆ แลดูเงียบเหงามาก
คนหายไปไหนหมดไม่รู้ หรือเพราะว่าตอนเย็นแล้ว คนเลยไม่ค่อยมี
ลมพัดผมกระจายหมด ฮือออ...

วันนี้ตื่นมาพร้อมกับอารมณ์แบบว่า คิดถึงคนบางคน (อีกแล้ว)
เป็นแบบนี้ตลอด อย่าให้ได้อยู่คนเดียว นั่งนิ่งๆ ซักพักจะคิดไปไกลละ
แต่บางทีหาอะไรทำแล้วก็ยังคิดอยู่นะ ไม่รู้ทำไมยังไม่เลิกคิดถึง
โหยหาหรือเปล่า? อันนั้นก็มากไป แต่สงสัยเพราะอากาศด้วยมั้ง
ที่ทำให้คิดไปแบบนี้ เพราะเวลาหนาวทีไร คนเราก็อยากมีคนให้กอด
จริงไหม?

ปล. ถ้าเป็นไปได้ จะพยายามเข้ามาเขียนทุกวันละกัน :)

ราม,,*
(เที่ยงคืนห้าสิบห้านาที ของวันที่สิบแปดมีนาคม)

RrMz - 6th Page

ขอเขียนเป็นภาษาไทยอีกหน้าละกัน

วันนี้ (สิบหก มีนาคม สองห้าห้าสี่) เกรดเทอมสุดท้ายออกแล้ววววว เย่ๆๆๆๆ

เกรดเทอมสุดท้าย แต่ดีที่สุดตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยมา

(งงไหม? ไม่งงใช่มั้ย?) รู้สึกโอเคกับเกรดที่ได้

เพราะว่าเกรดรวมทั้งสี่ปีออกมาก็เกินสามมานิดนึง (นิดเดียวจริงๆ)

แค่นี้ก็โอละ เอาไปสอบทุน เรียนต่ออะไรก็พอได้ ก็โอเคละเน้อะ

ประเด็นคือ จะเข้ามาบอกว่า "เรียนจบแล้วววววว" เย่ๆๆๆ

ที่จริงสอบเสร็จตั้งแต่วันที่ 5 มีนาละ แต่ว่าเวิ่นเว้ออยู่ที่เชียงใหม่อยู่พักนึง

กว่าจะกลับมาบ้านก็วันที่ 13 แล้ว อยากอยู่เชียงใหม่กับเพื่อนนานๆ

เพราะคิดว่า คงยากกว่าจะได้กลับขึ้นไปอีกรอบ

(จนกว่าจะรับปริญญาปีหน้านู้นนน)

จริงๆแล้วเปิดบล๊อกบ่อยนะ แต่ไม่ว่างที่จะพิมพ์หรือว่าอะไรเลย

เพราะว่าเทอมที่แล้วติดทำตัวจบ แบบว่า แทบจะไม่ได้กระดิกตัวไปไหนเลย

นอนก็น้อย (หรือว่ามากหว่า?) แล้วกว่าจะทำเสร็จนะ

แทบจะบ้าตาย เพราะว่าเหนื่อยมากกกกกกกกกกกก

อาการเหนื่อยนี่เป็นผลมาจากการดองงานไว้นานนั่นเอง คือแบบ ต้องเข้าใจนะว่า

ถ้าหากไม่มีอารมณ์จะทำ ให้นั่งอยู่อย่างนั้นทั้งวัน งานก็ไม่เดินหรอก

มันต้องมีแรงบันดาลใจ แรงผลักดัน และอารมณ์ ถึงจะเขียนออกมาได้

แล้วแบบ ไม่ใช่อยู่ดีๆจะเขียนลงไปเลยนะ

เพราะว่าต้องอ้างอิงงานจากคนอื่นมาอีกที

แล้วเราต้องมานั่งทำใหม่ทั้งหมด

(ใครเคยทำวิจัยแบบ qualitative มาแล้ว น่าจะเข้าใจดี)

เหนื่อยมาก แต่ก็ฮึดทำจนเสร็จ เสร็จตอนไหนรู้มั้ย?

ตอนหนึ่งทุ่มสิบห้านาที เยี่ยมไปเลย !!!

อ.รอรับงานตั้งแต่สี่โมงเย็น กว่าจะได้ส่ง ทุ่มสิบห้านาที

อ.ไม่ว่าเลยซักคำ น้ำตาจะไหลเลยตอนนั้น

แล้วหลังจากนั้นอ.พาไปเลี้ยงข้าวเย็นกับเพื่อนๆในเซคฯเดียวกัน

ตอนนั่งรถกลับกับอ. อ.บอกว่า

"รู้ไหม ทำไมครูถึงรอรับงานเธอยันมืดค่ำ?

เพราะว่าครูมองเธอเป็นมนุษย์คนนึง

ไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่แค่ว่าสอนให้เสร็จๆไป

หรือเด็กไม่มาส่งงานก็ไม่รับ

แต่ครูมองว่าเธอก็เป็นคนเหมือนกัน ครูเข้าใจ"

นี่แหละ ครูที่ประเทศชาติต้องการ เข้าใจนักศึกษา

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมีแต่คนอยากเรียนกับอ.คนนี้

ก่อนลงจากรถ อ.เตือนว่า อย่าส่งงานเลธบ่อยๆ

เพราะว่าไม่ดีกับตัวเราเอง ขอบพระคุณมากคับอาจารย์ :)))

หลังจากนั้นก็เตรียมตัวสอบอีกสองวิชา

ไมเนอร์นี่แบบ เพิ่งมาอ่านวันสุดท้ายก่อนสอบวันเดียว

เพราะว่า... อะไรวะ? ลืมละ

สงสัยเพราะมัวแต่ปั่นตัวจบมั้ง หรือไม่ก็เวิ่นเว้อไปมา บลาๆๆ

ก็เลยเพิ่งจะมาได้อ่านก็ตอนก่อนวันสุดท้ายวันเดียว

ชีทเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ไม่รู้ว่าจะอ่านอะไร

เพราะว่าเยอะไง เลยเลือกไม่ถูก

เลยอ่านพอผ่านๆ พอเข้าใจเนื้อหา แล้วรุ่งเช้าก็ไปสอบ

แล้วสอบแปดโมง สมองยังไม่ตื่นเลย

เจอข้อสอบไป หน้าตึงเลยทีเดียว ให้มาสามข้อใหญ่ ที่จริงอ.ไกด์แนวให้แล้วล่ะ

แต่แบบ พอมาเจอเข้าจริงๆก็ตายไปเลย วิชานี้ยากจริงๆ มีแต่ปีแก่ๆลง

(แต่ปีสองก็มีมาลงกันนะ กล้าจริงๆ ทั้งๆที่รหัสวิชาก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นของนศ.ปีสี่)

ก็ทำเท่าที่ทำได้ เป็นการเขียนตอบไมเนอร์ที่เขียนได้น้อยที่สุด

ตั้งแต่เรียนไมเนอร์มาสี่ตัว (ตัวนี้ตัวที่ห้า)

เขียนได้แค่สี่หน้าครึ่งเองมั้ง น้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกก

ปกติน้อยที่สุดจะเขียนได้ หกหน้า แต่ไม่เคยได้ถึงเล่มนึงเลย ห้าๆๆๆ

(เด็กเมเจอร์นี่เขียนกันสองเล่ม เหนื่อยยย)

แต่สุดท้าย วันนี้เกรดออก ก็โอเค เกินคาดซะด้วยซ้ำ

ขอบพระคุณอาจารย์มากๆคับ

นี่แหละ ข้อดีของการเรียนเมเจอร์อังกฤษ

เพราะอาจารย์สอนให้เราเขียนเฉพาะที่จำเป็น และกระชับ ได้ใจความ

แสดงว่าที่เขียนไป เข้าตาอ. เขียนตรงประเด็นสินะ ห้าๆๆๆๆ

(จริงๆแล้วตอนเขียนเขียนไปแบบเบลอๆต่างหาก)

สอบอีกตัว วันที่ห้ามีนาฯ วิชานี้ตอนแรกหวังจะเอาเอ

แต่พอคะแนนมิดเทอมออก ก็ไม่หวังละ ขอแค่บีบวกพอ เพราะว่าคะแนนไม่ดี

(อ.บอกว่าสะเพร่า แต่ส่วนตัวคิดว่า

เพราะว่าเขียนตามที่ตัวเองเข้าใจ ไม่ใช่ในหนังสือ)

แล้วก็คะแนนเข้าห้องเหลือน้อยเดียว

ไม่เข้าเรียน1ครั้ง - 2คะแนน

บวกกับ สายอีก5ครั้ง - 5คะแนน = 7 แย่เลยยย

พอมารวมๆกับคะแนนที่เหลือ (ที่ยังไม่ออก)

ถึงได้เต็มทุกอย่างยังไง ก็ไม่ได้เอ ก็เลยหวังบีบวกแทน

ตอนสอบก็ทำเต็มที่ แต่เสร็จเร็วมาก (ตอนทำเสร็จก็หวั่นๆ กลัวจะผิดนะ ฮาาา)

ชม.เศษๆก็เสร็จแล้ว เกรดออกมาก็ตามคาดเลย

บีบวก ตัวใหญ่ๆ เท่าฝาบ้าน ห้าๆๆๆๆ

ก็โอเคละ ไม่ซีเรียส ได้แค่นี้ก็บุญแล้ววว

ส่วนตัววิจัยตัวจบน่ะหรอ? อย่าไปพูดถึงมันเลย

แค่ทำเสร็จ อ.รับงานไปตรวจ แค่นี้ก็บุญมากๆแล้ววว

(ตอนแรกกลัวจะติดเอฟมาก เพราะส่งงานช้า)

แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้ เกรดก็นะ มาตรฐานตัวเองเลย

(เรียนตัวเขียนมาสองตัวก่อนหน้านี้ก็ได้เกรดเท่านี้)

โอเคสุดๆแล้ว สวกยอดปายเลยยยยยยยยยยยยยยยย ฮึ่ยยยยย :))))

กลับบ้านเย็นวันที่ สิบสอง มีนาฯ นั่งรถรอบเชียงใหม่เลย

กับเพื่อนอีกคน แว้นกันสองคน ห้าๆๆๆ

ประเด็นคือ อยากกินกาแฟสดก่อนกลับ

แล้วปรากฏว่าไม่มีเลยแถวนั้น เลยขับรถวนไปเรื่อยๆ

ถนนปิดบ้างละ ขับรถหลงบ้างละ เข้าผิดร้านบ้างละ

(นึกว่าร้านกาแฟ แต่จริงๆเป็นร้านเหล้า)

บลาๆๆๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจ ไม่กินก็ได้วะ เลยไปกินข้าวเลย

ไปนั่งกินติ่มซำกับเพื่อนอีกคน เป็นสาม

มอไซค์จอดหน้าร้านปุ๊ป ฝนตกปั๊ป มันเยี่ยมไปเลยยย

(มันตกตั้งแต่ออกจากม.แล้วล่ะ ตกปรอยๆ)

อ้อออ ตอนขนของออกจากหอ ทำพระที่ห้อยคอมาตั้งแต่ปีหนึ่งหายด้วย

เอาไว้ในเสื้อกันหนาว ไม่รู้หายได้ไง สงสัยตกตอนขนของนี่แหละมั้ง

แม่บอกว่า "คนอื่นเจอ เค้าก็เอาไปบูชาเองแหละ" สาธุ...

วกกลับมาที่ข้าวเย็น คือไปๆมาๆ ที่่ร้านมีกาแฟขายด้วย

ป้าดดดด แล้วกูจะตระเวนรอบชม.ทำไมวะ

แต่พอสั่งมากิน ปรากฏว่า กูชงกินเองก็ได้วะ

รสชาติแบบเนี้ยะ ยังดีที่ติ่มซำอร่อย (หรือกูหิว?)

กินเสร็จเพื่อนก็ไปส่งที่อาเขต คนเยอะอยู่นะ

รถรอบสองทุ่มครึ่ง ของเย้อเยอะ นี่ขนาดเอาใส่กล่องใส่ลัง

(สิริรวมแล้ว สิบเอ็ดลังใหญ่ๆ)

ส่งกลับบ้านก่อนขึ้นรถละนะ เห้อออออ แบบว่าใจหายมากๆ

อยู่ที่นี่มาสี่ปี ไม่อยากกลับเลย แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป

เอาเป็นว่า ว่างๆจะกลับไปแน่นอน รักมากๆเลย "มหาวิทยาลัยเชียงใหม่" <3

กลับมาบ้าน ก็ไม่ได้ทำไรหรอก วันที่สิบสามถึงบ้านตอนหกโมงเช้า

กลับมาอาบน้ำ แล้วก็ไปศูนย์สิริกิต วันนี้ จ๊อบแฟร์ (Career Exhibition 2011)

วันสุดท้ายละ คนเยอะชิบหายยยยยยยยยยยยยยย

นั่งรถไฟใต้ดินนี่ พอถึงสถานีศูนย์สิริกิตนี่ คนลงแทบจะทั้งขบวน

โค้ววววววววววววววววว !!!

(ปล. เจอ future ที่นี่ด้วย ไม่ไหวจะเคลียร์ ฮึ่ยยยยยยยยยย)

วันที่สิบสี่ก็ไปไหนล่ะ? ไม่ได้ไปไหนนิ? เอ้ะ หรือว่าไปไหน?

ไม่ได้ไป อยู่บ้านซักผ้า ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

วันที่สิบห้าไปฟิวเจอร์ ไปตัดแว่นให้น้อง ไม่ได้มีไรหรอก ชีวิต...

วันที่สิบหก คือวันนี้ ไปจังหวัดฯมา ไปเล่นเนต

แต่คอมกาก เนตกาก กากทุกสิ่ง สก๊อยในร้านก็แบบ... เอาเหอะ ทำใจ

(ปล. เดี๋ยวนี้เวลาเล่นเนต ต้องเซ็นชื่อ นามสกุล เบอร์โทรศัพท์ ด้วยหรอวะ???)

(ปลล. ขากลับมาจากบ้าน เข้าไปในตลาด เจอ another future

โอ้ยยย อันนี้ไม่ไหวแล้ว ถูกใจสุดๆ!!!

จะหาข้ออ้างเข้าไปในตลาดบ่อยๆละ

ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)

สั้นๆง่ายๆแค่นี้ก่อน เดี๋ยวค่อยมาเพิ่มเติมใหม่ (ถ้าได้เข้ามานะ)

(ปีกว่าๆเลยหรอเนี่ยะ ที่ไม่ได้เข้ามาเขียน ฮาาาา)

ราม,,*

16-17 มีนาคม 2554 (00:32 น.)

RrMz - 5th Page

จะผิดไหม ถ้าจะเขียนหน้านี้เป็นภาษาไทย?

ไม่ใช่อะไรหรอก

แค่คิดว่าภาษาไทยสามารถสื่อความรู้สึกได้มากกว่า

และที่สำคัญ

อ่านแล้ว รู้สึกถึงอารมณ์ของผู้เขียนได้มากกว่าภาษาอังกฤษ

คิดแบบนั้นนะ...

ไม่มีอะไรมาก แค่อยากพิมพ์เรื่องราวที่เกิดขึ้นเอาไว้อ่านวันหลัง

ถึงแม้จะเป็นแค่ฝันก็ตาม...

จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนหรือเมื่อตอนเย็น(แอบงีบ)นอนหลับแล้วฝัน

ในฝันเห็นตัวเองกำลังเดินๆอยู่ (เหมือนๆกับว่าอยู่ที่ม.นี่แหละ)

อยู่ๆก็เห็นคนๆนึง ที่ไม่คิดว่าจะเจอกันอีกชีวิตนี้

(แม้แต่ในฝันก็เหอะ)

พอเห็น ก็ทำเหมือนที่เคยๆทำ ก็คือ "เดินหนี"

ทำไมถึงเดินหนี? ไม่รู้เหมือนกัน

แต่ตัวเราก็ทำมาตั้งแต่ทะเลาะกันตั้งแต่ม.สองแล้วนิ

เหมือนๆกับว่า "คนนั้น" เดินตามมานะ แต่เราก็รีบเดินหนี

ตัดฉากมาอีกทีก็เห็นว่าตัวเรานั่งอยู่เฉยๆแล้ว

(เหมือนอยู่บนหอ ตรงระเบียงหน้าห้องเลย...)

ก็นั่งๆอยู่ อยู่ดีๆ "คนนั้น" ก็เดินมาหา มาอยู่ตรงหน้า

ตัวเราก็มีปฏิกิริยาเหมือนเดิม คือกำลังจะลุกหนี

แต่ "คนนั้น" ก็ดึง(ข้อ)มือเราไว้ไม่ให้ไปไหน

แล้วก็เหมือนจะเห็นลางๆด้วยล่ะว่า "คนนั้น" มองมาที่เรา

แล้วทำหน้าประมานว่า "นั่งลงก่อนได้ไหม? ขอร้องล่ะ"

ตัวเราก็เลยชะงัก แล้วก็นั่งลงเหมือนเดิม

"คนนั้น" ก็นั่งลงข้างๆ(ด้านซ้าย)

แล้วอยู่ดีๆ "คนนั้น" ก็เอาหัว ไม่ซิ หน้าผากพิงลงมาที่ไหล่ซ้ายเรา

พิงไม่พิงเฉยๆ อยู่ดีๆ ก็"ร้องไห้"ออกมา

ร้องแบบฟูมฟาย ไม่พูดอะไร เอาแต่ร้อง

ตัวเราก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ถามว่า "เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม"

แล้วก็ลูบหลัง ทำได้แค่นั้นจริงๆ...

แล้วอยู่ดีๆ ก็สะดุ้งตื่นเฉยเลย

ก่อนตื่น เหมือนๆกับว่า "คนนั้น" จะหยุดร้องแล้ว แต่ยังสะอื้นอยู่

แล้วกำลังโงหัวขึ้นมา เท่านั้นล่ะ ตื่นเลย...

ทำไมอยู่ดีๆถึงฝันถึง?

ทั้งๆที่ร้อยวันพันปีไม่คิดไม่นึกว่าจะฝันหรือว่าคิดถึงเลย

หรือว่าจะเหมือนที่เพื่อนบอก

เพื่อนบอกว่า...

"อาจจะได้พบกันอีก"

จากที่ๆลึกที่สุดของความทรงจำ*

ราม*,,

7 พฤศจิกายน 2552

RrMz - 4th Page

hey, what's up everyone?

how's your guys' lives have been treating you so far?

don't ask mine because i'm going to tell you,

mine is fine, i guess, it's an ordinary as always.

i'm not around here for a long time

and lots of things have happened in my plain life,

well, all of the incidents were somehow worth for me

because i learn how to live my life from their mistakes

and they teach me how to spend times worthily,

yeah, i know it's too abstract to understand,

i barely understand it as well...

(oh my, too abstract, though, lol)

well, my recently life is plain with sometimes it gets rough

i mean emotionally rough but not much as psychological one

you know, sometimes people need times to think about things

over and over, again and again

because we want to rethink about them

and probably because we 'regret' them

as we might have done them wrongly

and they cause troubles with the maker and the receiver

but what i am going to say is

that what i have done causes both of me and the opposite person

which i still 'regret' until TODAY ...

going back to my lately break in the first days of this October,

i have too much free times and i get bored

so i look around the stuffs which are in my laptop,

then, i find my old chat logs which i save them since before i get into the university

which is uhmmm... 2 and a half years ago...

the chat log starts with the conversation between me and the one i talk to

i feel kind of awkward because we are kind of new to each other

so the conversations are just about the introducing of ourselves

and usual questions which you might ask to the person you know at the first time...

i can feel that the conversations between 2 persons are getting more intimate

the more i read, the more i feel intimacy between me and the one i talk to...

i read all of the conversations until it reaches the end

and feel that anyone who reads this might guess that me and the one can get along well,

which is the same as i was hoping at that time,

but it's not like that...

at first we get to know each other, things go well, i can say very well

we know how to live together even though we get into the misunderstandings

but at the last, we know how to compromise and how to forgive each other

we take care each other as much as 'friends' can do

and you might guess that we get too close until we find out that we are not friends anymore

but become more than friends, and i might not have to say what we are to each other, right?

however, happiness runs fast as the grieve comes and replaces it instead,

yeah, we broke up, i could say this...

the cause is just a little thing which we understand oppositely - makes our relations get worse

me: always keep things in mind and barely say them out

because i think, sometimes, something is better not to tell nor say it out

as i think what i say might hurt the one i talk to

the one i talk to: always says things out and asks out what 'the one' doesn't understand

because 'the one' thinks that keeping things in mind and doesn't tell or says it out

just makes things worse as both of us might misunderstand or get them oppositely

as i said above, i think like that but 'the one' thinks oppositely

so, when problems occur continuously, i keep them while 'the one' asks me 'why'

finally, i decide to stop saying which causes the BIGGEST misunderstanding to both of us

i could say that our broke-up is caused by "me",

only because i didn't say it out why i don't talk to 'the one' as usual

i remember once 'the one' asks me these questions, they make me stunned...

"what's wrong with you?

why don't you talk to me as you always do?

have i done anything wrong?

tell me or proof that you don't love me any long..."

as i hear this, i'm speechless,

i don't even know what to say or what to tell, just be stunned and motionless

then, the result is, as above, we broke up...

you might want to know what about now?

well, we don't even talk, keep in touch, or look at each other's face

we are totally 'strangers'...

if i could turn back time, i would tell 'the one' what are on my mind, all of them

i wish we would work things out and we could be the same as the previous...

i am a daydreamer, ain't i?

from my bottomless memory,

Rarm,

Oct 30th, 2009

15 minutes to midnight

(a year from the last page, sadly anniversary...)

RrMz - 3rd Page

(wrote on Oct 17th, 2008; my home)

(continued on Oct, 30th, 2008; at my dorm)

what's up you guys?

how's going? how's your semester break?

hope it went good, though

how about mine?

well, mine was such a short time

it's kinda long story

but you might think it's short, though :P

in fact, i finished my final exam since Sept 29th

(i think i typed it in here already, didn't i?)

but i went back to my mom's town on Oct 4th-5th

and i wasted my time overthere since that day

until my brother came on Oct 11th

then, we headed back to my hometown on Oct 13th

see? i spent (also wasted) my time there about a week

and actually did nothing important, hahaha

what a good son i am !!!

and some of you guys might know that

the day after i went back to BKK

was my 21 years old birthday

Woooooooow !!!

I can drink and smoke legally now,

what a great BD !!!

(na ah, i'm just kidding, though, hehehe)

for my BD present,

my grandmom bought me

a pair of 2nd handed sneakers

i was accidentally found them

on the way back to my mom's home

there was a little place

where sold 2nd handed stuffs

i was looking around

and didn't mean to buy anything

but i found these pairs,

kinda like at 1st sight, hahaha :P

they were just the simple sneakers, though

but so freaking cheap, believe me?

can't imagine that

i could possibly buy them in 70 baht !!!

well, in fact i really don't mind about the prize

but i rarely buy the 2nd handed things, tho

these sneakers probably are the 1st, i guess (- -)"

and, what did i do in my 21 years old birthday?

well, every single of my BDs

are as simple as everyday, though

i woke up a bit late

and went to do a merit with my bro and my dad

that's all !!! and you don't believe what i said?

well, it's true , though

i just did a merit as i usually do for my BD,

 but what's wrong then?

i think if you guys, as the readers, are foreigners

you guys might do a hugh celebration, huh?

well, when i was in the US. i heard that

when you turn to 21 you can drink legally, huh?

so, that's a reason why you guys celebrate then...

but i felt good, though

because at least many people recognized my BD

some of them gave me a call

some of them sent me a message

some of them blessed me on my hi5

the either ways they did, i still appriciate all of them

so, it's time for me to say

thank you sooooo much you guys

you probably won't going to read this

but i still want to say it

i really glad that all of you remembered my BD

it was just a day in 365 days, a little spot

but you still remembered it

i felt so happy everytime i saw messages from you

really, really happy, and don't know what i could say

to express all of my happiness

and again, thank you so much

muah !!!

okay, let's talk about today

there actually is a main point why i'm here today

let's get start...

today i went to meet "a person"

(from now it's a flashback, so don't be confusing)

it started when we were in the primary school

we knew each other and were friends since 4th grade

and when we were in 5th grade, we were getting closer

i meant that we did activities together

and besided each other almost all the time

especially when we took the responsibility;

had to look after the students

when we were scouts, i always was with "someone"

i felt disappoint once when we turned to 6th grade;

i reserved a seat for "someone" where besided mine

but we were seperated,

meant we weren't in the same classroom

but we still were friends until we were seperated

when we had to go to the different high school

eventhough we weren't in the same high school

but we still kept in touch with each other

but it's less than we usually did in the previous

because we weren't in the same high school

and didnt see each other so often

which made me thought that "someone"

had been changing...

how did i know?

there were several times that

"someone" phoned to me

and asked about something

which made me sad

what was it about? it's about someone's love

there were some people asked "someone"

to be their friends but not that kind,

i meant to going out and had a date together

then "someone" asked me

what did "someone" suppose to do?

what should i say? in fact, i was

SPEECHLESS!

after seconds, all i could say was

"i'm glad to hear that", that's all

i didnt know what i had to say,

just stayed still, being stun...

as we were seperated when we were in high school

i had only a few chances to meet "someone"

because we both had our own routines...

and today (Oct 17th, 08)

i had a greatest chance to meet "SOMEONE"

i didnt see "someone" for 4 years

IT'S FREAKIN' FOUR YEARS, DUDE!!!

can u imaging how glad did i feel?

i was a bit trembling while i waited for

"someone" to come...

but when i met "someone",

what do you think what happened?

i met "someone"

BUT

"someone" didnt even look at me!!!

yep, someone talked to me but didnt facing to me

even a GLANCE !!!

what do you probably feel

when you were in this tense situation?

i was acting like it was a normal-me

but inside, i was ... F-u-c-k-i-n-g SAD, OMG!!!

in fact, i was happy to see "someone" again

for 4 years in a role but ... 

i cant thinkin of any word i possibly say

i dont know what i could say,

i'm speechless again... 

 

what i have to type next, though?

well, you guys...

i've been loving "someone"

since we were in 5th grade

imagine that, dude !!!

it's a f-u-c-k-i-n-g 11 years !!!

i never told "someone" that

i love "someone" by myself,

even once !!!

but before i went to somewhere far away

at the airport i gave "someone" a CD

which full of love songs and i piece of paper

that i wrote what i felt about "someone"

all of my feeling which i've keeping for a long time

(***continued writing***)

and since that time and even i came back

i never-ever ask "someone" about those stuffs

i feel like if "someone" feels the same way as i feel

i think that someday

"someone" will tell me that by someone's self

BUT as i faced today

i think it's useless to wait to hear it...

and when i think about someone's reaction,

i shouldnt think about "someone" in the position

which we arent more than FRIENDS,

we are JUST friends!

yes, we are friend and will be that way for

FOREVER...

i've been thinking about this

and think what i really feel about it

i reckon i feel that...

"we really are just friends"

why? how come?

well, it's kinda complicate to say

i feel happy to see "someone" again

but in my mine,

i think what my thought has been changed

first, it might be that

we dont see each other for a long time

second, as the way "someone" acted today

and the most important is

"someone" isnt the same as me

(and i dont want to talk about it here)

the relationship between us is the way beyond the word

"friends"

but it cant across a thin line which both of us cant deny it

and it's the proper way that it must be

for others it might be flxible

but i think for us, it isnt at all

well, even it cant happen that way

i still love "someone" as one of my closefriend i ever have

"someone" is always the one who i always

thinkin of, concernin of, carin of, and lovin

and i think i shouldnt quit our relationship

but i will keep my eyes on "someone"

i will be here when "someone"

- wants somebody to talk to when alone

- wants somebody to cry on when the sadness comes

- wants somebody to hang out with

- wants somebody, at least i'm the last one that

"someone is thinkin of"

from my memory

October 30th, 2008

_______________________________

well, it's enough for those things

and i think i might be a new-me

(in fact, i've been tellin this to myself

but i cant change the way i am, though :P)

nowadays, i'm in the 2nd semester of 2008

and been studying for 2 weeks already

this semester is harder than the previous

and i think i might get bad grade again

woooow, dont even think to ask me

what grade did i get last semester

i wont tell you!

why? because it sucked!!!

but remember my last diary

i said that i must get at least C

for all of my majoring courses

(actually all courses, though)

and last semester, the lowest i got was C+

CONGRATULATION to me!!!

but my grade still sucked

i was kinda disappoint, though

because my grade was dropin for 0.5 points

and my overall grade was dropin for 0.15 points

IMAGINE THAT !!!

once, i hope i'll try to get the 2nd honour in the past

but now i only hope that

i might graduate as at least 3.00

in 4 years, that's enough for me, hahaha :D

so, these all for this page

because i think this is too much already, huh?

well, i might not being around for this semester

because i have to concentratin on studyin

more and more

more than in the previous that i used to...

so,

hope to write something down here again someday

see you later*

Rarm,,

Oct 30, 2008

around 4 in the evening

ps.

just notice that it's about a month from the last page, :P