ขอเขียนเป็นภาษาไทยอีกหน้าละกันวันนี้ (สิบหก มีนาคม สองห้าห้าสี่) เกรดเทอมสุดท้ายออกแล้ววววว เย่ๆๆๆๆ
เกรดเทอมสุดท้าย แต่ดีที่สุดตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยมา
(งงไหม? ไม่งงใช่มั้ย?) รู้สึกโอเคกับเกรดที่ได้
เพราะว่าเกรดรวมทั้งสี่ปีออกมาก็เกินสามมานิดนึง (นิดเดียวจริงๆ)
แค่นี้ก็โอละ เอาไปสอบทุน เรียนต่ออะไรก็พอได้ ก็โอเคละเน้อะ
ประเด็นคือ จะเข้ามาบอกว่า "เรียนจบแล้วววววว" เย่ๆๆๆ
ที่จริงสอบเสร็จตั้งแต่วันที่ 5 มีนาละ แต่ว่าเวิ่นเว้ออยู่ที่เชียงใหม่อยู่พักนึง
กว่าจะกลับมาบ้านก็วันที่ 13 แล้ว อยากอยู่เชียงใหม่กับเพื่อนนานๆ
เพราะคิดว่า คงยากกว่าจะได้กลับขึ้นไปอีกรอบ
(จนกว่าจะรับปริญญาปีหน้านู้นนน)
จริงๆแล้วเปิดบล๊อกบ่อยนะ แต่ไม่ว่างที่จะพิมพ์หรือว่าอะไรเลย
เพราะว่าเทอมที่แล้วติดทำตัวจบ แบบว่า แทบจะไม่ได้กระดิกตัวไปไหนเลย
นอนก็น้อย (หรือว่ามากหว่า?) แล้วกว่าจะทำเสร็จนะ
แทบจะบ้าตาย เพราะว่าเหนื่อยมากกกกกกกกกกกก
อาการเหนื่อยนี่เป็นผลมาจากการดองงานไว้นานนั่นเอง คือแบบ ต้องเข้าใจนะว่า
ถ้าหากไม่มีอารมณ์จะทำ ให้นั่งอยู่อย่างนั้นทั้งวัน งานก็ไม่เดินหรอก
มันต้องมีแรงบันดาลใจ แรงผลักดัน และอารมณ์ ถึงจะเขียนออกมาได้
แล้วแบบ ไม่ใช่อยู่ดีๆจะเขียนลงไปเลยนะ
เพราะว่าต้องอ้างอิงงานจากคนอื่นมาอีกที
แล้วเราต้องมานั่งทำใหม่ทั้งหมด
(ใครเคยทำวิจัยแบบ qualitative มาแล้ว น่าจะเข้าใจดี)
เหนื่อยมาก แต่ก็ฮึดทำจนเสร็จ เสร็จตอนไหนรู้มั้ย?
ตอนหนึ่งทุ่มสิบห้านาที เยี่ยมไปเลย !!!
อ.รอรับงานตั้งแต่สี่โมงเย็น กว่าจะได้ส่ง ทุ่มสิบห้านาที
อ.ไม่ว่าเลยซักคำ น้ำตาจะไหลเลยตอนนั้น
แล้วหลังจากนั้นอ.พาไปเลี้ยงข้าวเย็นกับเพื่อนๆในเซคฯเดียวกัน
ตอนนั่งรถกลับกับอ. อ.บอกว่า
"รู้ไหม ทำไมครูถึงรอรับงานเธอยันมืดค่ำ?
เพราะว่าครูมองเธอเป็นมนุษย์คนนึง
ไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่แค่ว่าสอนให้เสร็จๆไป
หรือเด็กไม่มาส่งงานก็ไม่รับ
แต่ครูมองว่าเธอก็เป็นคนเหมือนกัน ครูเข้าใจ"
นี่แหละ ครูที่ประเทศชาติต้องการ เข้าใจนักศึกษา
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมีแต่คนอยากเรียนกับอ.คนนี้
ก่อนลงจากรถ อ.เตือนว่า อย่าส่งงานเลธบ่อยๆ
เพราะว่าไม่ดีกับตัวเราเอง ขอบพระคุณมากคับอาจารย์ :)))
หลังจากนั้นก็เตรียมตัวสอบอีกสองวิชา
ไมเนอร์นี่แบบ เพิ่งมาอ่านวันสุดท้ายก่อนสอบวันเดียว
เพราะว่า... อะไรวะ? ลืมละ
สงสัยเพราะมัวแต่ปั่นตัวจบมั้ง หรือไม่ก็เวิ่นเว้อไปมา บลาๆๆ
ก็เลยเพิ่งจะมาได้อ่านก็ตอนก่อนวันสุดท้ายวันเดียว
ชีทเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ไม่รู้ว่าจะอ่านอะไร
เพราะว่าเยอะไง เลยเลือกไม่ถูก
เลยอ่านพอผ่านๆ พอเข้าใจเนื้อหา แล้วรุ่งเช้าก็ไปสอบ
แล้วสอบแปดโมง สมองยังไม่ตื่นเลย
เจอข้อสอบไป หน้าตึงเลยทีเดียว ให้มาสามข้อใหญ่ ที่จริงอ.ไกด์แนวให้แล้วล่ะ
แต่แบบ พอมาเจอเข้าจริงๆก็ตายไปเลย วิชานี้ยากจริงๆ มีแต่ปีแก่ๆลง
(แต่ปีสองก็มีมาลงกันนะ กล้าจริงๆ ทั้งๆที่รหัสวิชาก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นของนศ.ปีสี่)
ก็ทำเท่าที่ทำได้ เป็นการเขียนตอบไมเนอร์ที่เขียนได้น้อยที่สุด
ตั้งแต่เรียนไมเนอร์มาสี่ตัว (ตัวนี้ตัวที่ห้า)
เขียนได้แค่สี่หน้าครึ่งเองมั้ง น้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกก
ปกติน้อยที่สุดจะเขียนได้ หกหน้า แต่ไม่เคยได้ถึงเล่มนึงเลย ห้าๆๆๆ
(เด็กเมเจอร์นี่เขียนกันสองเล่ม เหนื่อยยย)
แต่สุดท้าย วันนี้เกรดออก ก็โอเค เกินคาดซะด้วยซ้ำ
ขอบพระคุณอาจารย์มากๆคับ
นี่แหละ ข้อดีของการเรียนเมเจอร์อังกฤษ
เพราะอาจารย์สอนให้เราเขียนเฉพาะที่จำเป็น และกระชับ ได้ใจความ
แสดงว่าที่เขียนไป เข้าตาอ. เขียนตรงประเด็นสินะ ห้าๆๆๆๆ
(จริงๆแล้วตอนเขียนเขียนไปแบบเบลอๆต่างหาก)
สอบอีกตัว วันที่ห้ามีนาฯ วิชานี้ตอนแรกหวังจะเอาเอ
แต่พอคะแนนมิดเทอมออก ก็ไม่หวังละ ขอแค่บีบวกพอ เพราะว่าคะแนนไม่ดี
(อ.บอกว่าสะเพร่า แต่ส่วนตัวคิดว่า
เพราะว่าเขียนตามที่ตัวเองเข้าใจ ไม่ใช่ในหนังสือ)
แล้วก็คะแนนเข้าห้องเหลือน้อยเดียว
ไม่เข้าเรียน1ครั้ง - 2คะแนน
บวกกับ สายอีก5ครั้ง - 5คะแนน = 7 แย่เลยยย
พอมารวมๆกับคะแนนที่เหลือ (ที่ยังไม่ออก)
ถึงได้เต็มทุกอย่างยังไง ก็ไม่ได้เอ ก็เลยหวังบีบวกแทน
ตอนสอบก็ทำเต็มที่ แต่เสร็จเร็วมาก (ตอนทำเสร็จก็หวั่นๆ กลัวจะผิดนะ ฮาาา)
ชม.เศษๆก็เสร็จแล้ว เกรดออกมาก็ตามคาดเลย
บีบวก ตัวใหญ่ๆ เท่าฝาบ้าน ห้าๆๆๆๆ
ก็โอเคละ ไม่ซีเรียส ได้แค่นี้ก็บุญแล้ววว
ส่วนตัววิจัยตัวจบน่ะหรอ? อย่าไปพูดถึงมันเลย
แค่ทำเสร็จ อ.รับงานไปตรวจ แค่นี้ก็บุญมากๆแล้ววว
(ตอนแรกกลัวจะติดเอฟมาก เพราะส่งงานช้า)
แต่สุดท้ายก็ผ่านมาได้ เกรดก็นะ มาตรฐานตัวเองเลย
(เรียนตัวเขียนมาสองตัวก่อนหน้านี้ก็ได้เกรดเท่านี้)
โอเคสุดๆแล้ว สวกยอดปายเลยยยยยยยยยยยยยยยย ฮึ่ยยยยย :))))
กลับบ้านเย็นวันที่ สิบสอง มีนาฯ นั่งรถรอบเชียงใหม่เลย
กับเพื่อนอีกคน แว้นกันสองคน ห้าๆๆๆ
ประเด็นคือ อยากกินกาแฟสดก่อนกลับ
แล้วปรากฏว่าไม่มีเลยแถวนั้น เลยขับรถวนไปเรื่อยๆ
ถนนปิดบ้างละ ขับรถหลงบ้างละ เข้าผิดร้านบ้างละ
(นึกว่าร้านกาแฟ แต่จริงๆเป็นร้านเหล้า)
บลาๆๆๆ สุดท้ายก็ตัดสินใจ ไม่กินก็ได้วะ เลยไปกินข้าวเลย
ไปนั่งกินติ่มซำกับเพื่อนอีกคน เป็นสาม
มอไซค์จอดหน้าร้านปุ๊ป ฝนตกปั๊ป มันเยี่ยมไปเลยยย
(มันตกตั้งแต่ออกจากม.แล้วล่ะ ตกปรอยๆ)
อ้อออ ตอนขนของออกจากหอ ทำพระที่ห้อยคอมาตั้งแต่ปีหนึ่งหายด้วย
เอาไว้ในเสื้อกันหนาว ไม่รู้หายได้ไง สงสัยตกตอนขนของนี่แหละมั้ง
แม่บอกว่า "คนอื่นเจอ เค้าก็เอาไปบูชาเองแหละ" สาธุ...
วกกลับมาที่ข้าวเย็น คือไปๆมาๆ ที่่ร้านมีกาแฟขายด้วย
ป้าดดดด แล้วกูจะตระเวนรอบชม.ทำไมวะ
แต่พอสั่งมากิน ปรากฏว่า กูชงกินเองก็ได้วะ
รสชาติแบบเนี้ยะ ยังดีที่ติ่มซำอร่อย (หรือกูหิว?)
กินเสร็จเพื่อนก็ไปส่งที่อาเขต คนเยอะอยู่นะ
รถรอบสองทุ่มครึ่ง ของเย้อเยอะ นี่ขนาดเอาใส่กล่องใส่ลัง
(สิริรวมแล้ว สิบเอ็ดลังใหญ่ๆ)
ส่งกลับบ้านก่อนขึ้นรถละนะ เห้อออออ แบบว่าใจหายมากๆ
อยู่ที่นี่มาสี่ปี ไม่อยากกลับเลย แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป
เอาเป็นว่า ว่างๆจะกลับไปแน่นอน รักมากๆเลย "มหาวิทยาลัยเชียงใหม่" <3
กลับมาบ้าน ก็ไม่ได้ทำไรหรอก วันที่สิบสามถึงบ้านตอนหกโมงเช้า
กลับมาอาบน้ำ แล้วก็ไปศูนย์สิริกิต วันนี้ จ๊อบแฟร์ (Career Exhibition 2011)
วันสุดท้ายละ คนเยอะชิบหายยยยยยยยยยยยยยย
นั่งรถไฟใต้ดินนี่ พอถึงสถานีศูนย์สิริกิตนี่ คนลงแทบจะทั้งขบวน
โค้ววววววววววววววววว !!!
(ปล. เจอ future ที่นี่ด้วย ไม่ไหวจะเคลียร์ ฮึ่ยยยยยยยยยย)
วันที่สิบสี่ก็ไปไหนล่ะ? ไม่ได้ไปไหนนิ? เอ้ะ หรือว่าไปไหน?
ไม่ได้ไป อยู่บ้านซักผ้า ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
วันที่สิบห้าไปฟิวเจอร์ ไปตัดแว่นให้น้อง ไม่ได้มีไรหรอก ชีวิต...
วันที่สิบหก คือวันนี้ ไปจังหวัดฯมา ไปเล่นเนต
แต่คอมกาก เนตกาก กากทุกสิ่ง สก๊อยในร้านก็แบบ... เอาเหอะ ทำใจ
(ปล. เดี๋ยวนี้เวลาเล่นเนต ต้องเซ็นชื่อ นามสกุล เบอร์โทรศัพท์ ด้วยหรอวะ???)
(ปลล. ขากลับมาจากบ้าน เข้าไปในตลาด เจอ another future
โอ้ยยย อันนี้ไม่ไหวแล้ว ถูกใจสุดๆ!!!
จะหาข้ออ้างเข้าไปในตลาดบ่อยๆละ
ห้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)
สั้นๆง่ายๆแค่นี้ก่อน เดี๋ยวค่อยมาเพิ่มเติมใหม่ (ถ้าได้เข้ามานะ)
(ปีกว่าๆเลยหรอเนี่ยะ ที่ไม่ได้เข้ามาเขียน ฮาาาา)
ราม,,*
16-17 มีนาคม 2554 (00:32 น.)
