ไม่ใช่อะไรหรอก
แค่คิดว่าภาษาไทยสามารถสื่อความรู้สึกได้มากกว่า
และที่สำคัญ
อ่านแล้ว รู้สึกถึงอารมณ์ของผู้เขียนได้มากกว่าภาษาอังกฤษ
คิดแบบนั้นนะ...
ไม่มีอะไรมาก แค่อยากพิมพ์เรื่องราวที่เกิดขึ้นเอาไว้อ่านวันหลัง
ถึงแม้จะเป็นแค่ฝันก็ตาม...
จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนหรือเมื่อตอนเย็น(แอบงีบ)นอนหลับแล้วฝัน
ในฝันเห็นตัวเองกำลังเดินๆอยู่ (เหมือนๆกับว่าอยู่ที่ม.นี่แหละ)
อยู่ๆก็เห็นคนๆนึง ที่ไม่คิดว่าจะเจอกันอีกชีวิตนี้
(แม้แต่ในฝันก็เหอะ)
พอเห็น ก็ทำเหมือนที่เคยๆทำ ก็คือ "เดินหนี"
ทำไมถึงเดินหนี? ไม่รู้เหมือนกัน
แต่ตัวเราก็ทำมาตั้งแต่ทะเลาะกันตั้งแต่ม.สองแล้วนิ
เหมือนๆกับว่า "คนนั้น" เดินตามมานะ แต่เราก็รีบเดินหนี
ตัดฉากมาอีกทีก็เห็นว่าตัวเรานั่งอยู่เฉยๆแล้ว
(เหมือนอยู่บนหอ ตรงระเบียงหน้าห้องเลย...)
ก็นั่งๆอยู่ อยู่ดีๆ "คนนั้น" ก็เดินมาหา มาอยู่ตรงหน้า
ตัวเราก็มีปฏิกิริยาเหมือนเดิม คือกำลังจะลุกหนี
แต่ "คนนั้น" ก็ดึง(ข้อ)มือเราไว้ไม่ให้ไปไหน
แล้วก็เหมือนจะเห็นลางๆด้วยล่ะว่า "คนนั้น" มองมาที่เรา
แล้วทำหน้าประมานว่า "นั่งลงก่อนได้ไหม? ขอร้องล่ะ"
ตัวเราก็เลยชะงัก แล้วก็นั่งลงเหมือนเดิม
"คนนั้น" ก็นั่งลงข้างๆ(ด้านซ้าย)
แล้วอยู่ดีๆ "คนนั้น" ก็เอาหัว ไม่ซิ หน้าผากพิงลงมาที่ไหล่ซ้ายเรา
พิงไม่พิงเฉยๆ อยู่ดีๆ ก็"ร้องไห้"ออกมา
ร้องแบบฟูมฟาย ไม่พูดอะไร เอาแต่ร้อง
ตัวเราก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ถามว่า "เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม"
แล้วก็ลูบหลัง ทำได้แค่นั้นจริงๆ...
แล้วอยู่ดีๆ ก็สะดุ้งตื่นเฉยเลย
ก่อนตื่น เหมือนๆกับว่า "คนนั้น" จะหยุดร้องแล้ว แต่ยังสะอื้นอยู่
แล้วกำลังโงหัวขึ้นมา เท่านั้นล่ะ ตื่นเลย...
ทำไมอยู่ดีๆถึงฝันถึง?
ทั้งๆที่ร้อยวันพันปีไม่คิดไม่นึกว่าจะฝันหรือว่าคิดถึงเลย
หรือว่าจะเหมือนที่เพื่อนบอก
เพื่อนบอกว่า...
"อาจจะได้พบกันอีก"
จากที่ๆลึกที่สุดของความทรงจำ*
ราม*,,
7 พฤศจิกายน 2552
